عمارت منشا بنایی مسکونی مربوط به 1319 شمسی که در اواخر 1402 برای مدت 5 سال اجاره شد. مدت زمان کوتاه بهرهبرداری، چالشهای سرعت در ساخت، صرفهجویی در هزینه و موقتی بودن ساختار را به چالشهای یک پروژه بازسازی اضافه کرد.
مداخله در سطح وسیع، هزینه و مدت زمان طراحی و ساخت را افزایش میداد. موقتی بودن پروژه، بعنوان یک فرصت برای بکارگیری مصالح و تکنیکهای برگشتپذیر که در عین پایدار بودن، منافع کارفرما نیز در آن ها لحاظ شده باشد، دیده شد. راهکارهای خرد، خلاقانه و طراحی جزئیات با حداقل مداخلات، یکی از رویکردهای انتخابی پروژه شد. مداخلاتی در کنتراست شدید با بستر موجود که به راحتی قابل تفکیک در خوانش بستر باشد. همچنین رویکرد کاستن به مراتب هزینه کمتری نسبت به ساخت دارد و در عین اینکه هم کیفیت فضایی جدیدی ایجاد می کند، گذشته ی ارزشمند بنا را نیز به نمایش میگذارد. بنابراین عیان کردن آنچه در گذشته وجود داشته و با بازسازیهای غیر اصولی پوشیده بود،یکی دیگر از رویکردهای اصلی پروژه شد. پروژه به جای پوشاندن لایههای تاریخی بسترش، آن را در معرض دید عموم قرار می دهد. شمعدانی، حوض و درخت یادآور حیاط خانههای ایرانی است. در طراحی عمارت منشا این عناصر از گذشته به عاریه گرفته و با ترجمهای متفاوت و در ساختاری مدرن مجددا استفاده شدهاند.
راهبرد دیگر شکلدهنده عمارت منشا تعیین مرز است. تاکید بر حفظ فاصله ساختههای جدید با بنای موجود و پررنگ کردن آن در طراحی نوعی ادای احترام به گذشته و معماری قدیمی بنا است. در حیاط، کف جدیدی تعریف شده که از سطح زمین موجود بالاتر واقع شده و از دیوارههای حیاط فاصله گرفته است. این صفحه الحاقی محدود به کف نشده و در نما نیز با تکرار استراتژی « فاصله به معنای احترام» تکرار شده است.