ساختمان مسکونی هفدهم در یک سایت شهری محدود و در دل کوچهای باریک به عرض ۱۳ متر قرار دارد؛ جایی که ساختمانهای مجاور در سمت شرق و غرب، بهطور قابل توجهی دسترسی به نور طبیعی را محدود کرده و کیفیت فضاهای زیستی داخلی را کاهش میدهند. در پاسخ به این شرایط، طراحی بر پایه رویکرد «فرم تابع زندگی است» شکل گرفته است؛ جایی که تصمیمهای فضایی مستقیما از نیازهای زندگی روزمره، کیفیت نور و تجربه انسانی ناشی میشوند.
یک لابی ورودی دوارتفاعی در پروژه تعریف شده است، نه بهعنوان یک ژست فرمال، بلکه بهعنوان امتداد فضایی زندگی؛ عنصری که روشنایی، هوا و گشودگی را به قلب ساختمان وارد میکند. بازشوهای بزرگ با هدف اولویت دادن به نور روز، آسایش بصری و ایجاد ارتباط پیوسته میان فضای داخلی و محیط پیرامون جانمایی شدهاند. از این منظر، نمای ساختمان بر اساس تجربه زیسته ساکنان شکل گرفته است؛ بهگونهای که همزمان دارای تمایز متریالی برای تعریف هویت است و در عین حال با تناسبات و ریتم بافت شهری هماهنگ میشود تا حس تعلق به شهر را تقویت کند.
در نهایت، پروژه تلاش میکند کیفیت زندگی شهری را در یک سایت فشرده بهبود دهد؛ با اولویت دادن به نور روز، ارتباط با محیط و تجربه فضایی انسانمحور. معماری حاصل، نه محصول فرم بهعنوان یک شیء مستقل، بلکه نتیجه مستقیم زندگی است؛ جایی که فضا، نور و طبیعت در پاسخ به شیوه زیست انسانها شکل میگیرند.