تعریف پیشامدرنی شهر، ارتباط بسیار نزدیکی با مصرف – در مقابل تولید – داشته است. این تعریف – بهویژه زمانی که از صنعت غذا حرف میزنیم – شهر را به عنوان محل مصرف میشناسد؛ و در نتیجه، تولید را در بیرون از شهر ممکن و مفید میداند.
این تمایز میان محلهای تولید و محلهای مصرف، نقشی اساسی در صنعتیسازی سیستم غذا، تغییر در الگوهای تولید و مصرف، و افزایش میزان هدررفت و دورریزی غذا ایفا کردهاست. علاوه بر این، در مورد تهران، شهر با ناکارآمدی زمینهای فضاهای عمومی دست و پنجه نرم میکند؛ مسئلهای که به پیامدهای ناخواسته بسیاری مانند انزوای اجتماعی دامن زدهاست.
پژوهشگران و طراحان استودیوی کشاورزی شهری، تلاش کردند بر این تمرکز کنند که آیا فضاهای عمومی کوچک-مقیاس تهران میتوانند فاصله میان تولید و مصرف گیاهان را کمتر کنند؟ نتیجه این استودیو، پروژه «باقیماندههای سبز» بود، پروژهای که هسته آن را یک مبلمان شهری چندمنظوره شکل داده بود که میتوانست بهعنوان نشیمنگاه، قفسه گیاهان، و نیز مکانی برای ارائه تجربه فرآیند کاشت گیاه، کاربر را به تعامل با خود و با دیگر کاربران دعوت کند. طراحی و ساخت این مبلمان با احترام به اصول اقتصاد چرخهای انجام گرفت؛ اصولی مانند: استفاده دوباره، مقرونبهصرفه بودن، و تطبیقپذیری. این مبلمانها از پالتهای چوبی ساخته شدند و گلدانهای درون آنها نیز برای اضافه کردن امکان استفاده دوباره، با پارچه دوخته شدند. طراحی کلیه اجزای این مبلمان با این اصل انجام گرفت که در صورت نیاز بتواند بسته شده و به فضای عمومی شهری دیگری منتقل شود.
رونمایی از این مبلمان طی یک دموی شهری در روزهای ۱۶ و ۱۷ اسفند ۱۳۹۷ و در یک فضای باقیمانده شهری (تقاطع خیابان شریعتی و خیابان کاج) انجام گرفت. در این دمو – که با همکاری کنشگران محله کاج به اجرا درآمد – تعداد محدودی از شهروندان با فرآیند کاشت گیاه آشنا شدند و گلدانهایی که در مبلمان به نمایش درآمدهبودند را خریداری کردند تا به کمک دستورالعملی که به طور خاص برای کاشت و نگهداری تعدادی گیاه در گلدانها طراحی شده بود، بتوانند مسئولیت رشد گیاهان را برعهده بگیرند. این دموی شهری بهانهای برای معرفی یکی از راههای فعال کردن یکی از فضاهای باقیمانده شهری تهران بود؛ فضاهای که به طور گسترده در سطح تهران پراکنده شدهاند و فرصت مناسبی برای استفاده از آنها به عنوان سایتهای کوچکمقیاس کشاورزی شهری وجود دارد.