کانسپت سطوح خودمختاری برای اتومبیلهای خودران، نخستین بار از سوی جامعهی بینالمللی مهندسین خودرو در سال ۲۰۱۴ مطرح شد. در گزارشی که توسط این جامعه منتشر شد، وضعیت خودمختاری اتومبیلها را میتوان در شش سطح توصیف کرد؛ از مرحله صفر – که کنترل اتومبیل به صورت کامل بر عهده راننده است – تا مرحله ۵ – که اتومبیل نیاز به هیچگونه مداخلهای توسط راننده ندارد.
خودروهای نیمه-مختار میتوانند در بخشهایی از سفرها به راننده کمک کنند؛ اگرچه راننده برای طی کردن یک سفر – از لحظه اول تا لحظه آخر – همواره نیازمند کنترل آگاهانه برای تغییر وضعیت از مراحل گوناگون خودمختاری اتومبیل است. این تغییرات تدریجی موجب نگرانیهای ایمنی میشود؛ چرا که راننده ممکن است در برخی وضعیتها نتواند به طور کامل از وضعیت اطراف خود آگاه باشد.
پروژه «صندلی هوشمند» در قالب یک همکاری آکادمیک میان توییک و لابراتوار soft habptics and robotics در دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه UCL انگلستان، به عنوان بخشی از پروژه اروپایی بزرگ iseat شکل گرفت. هدف پروژه iseat، ارائه یک طرح رابط کاربری جدید برای اتومبیلهای نیمه-خودران است؛ طرحی که تفاوتهای بنیادین با سیستمهای کنونی ارائهشده – مانند سیستم autopilot کمپانی تسلا و یا سیستم distronicplus کمپانی مرسدس بنز – دارد؛ سیستمهایی که بر پایه تعاملات دیداری و شنیداری کار میکنند و ممکن است در شرایط خاص تمرکز راننده را تحت تاثیر قرار دهد و یا برای مغز او بار ذهنی سنگینی داشته باشد. در مقابل، پروژه iseat، گونهای از یک صندلی هوشمند را پیشنهاد میدهد که به پشتوانه اندازهگیری میزان درگیری فیزیکی و ذهنی راننده، تغییرات تدریجی میان سطوح گوناگون خودمختاری اتومبیل را برای راننده تسهیل کرده، و سفری ایمنتر را نتیجه میدهد.
پروژه «صندلی هوشمند» بر پتانسیلهای حس لامسه در افزودن یک لایه هوشمند به صندلی تمرکز کرد؛ لایهای که صندلی را به یک رابط کاربری – که مساحت زیادی از بدن را در بر میگیرد – تبدیل میکند. نتیجه این استودیو، دو پروژه زیر بود که در دو مسیر متفاوت، ظرفیتهای soft robotics را برای خلق یک صندلی هوشمند مورد آزمایش قرارداد.