معماری ایرانی ریشهای عمیق در الگوهای هندسی و سیستمهای هندسی دارد. با گذر زمان، تکرارهایی از این سیستمهای هندسی مانند چلیپا (یا مربع نُه خانهای ایرانی) به یک زیباییشناسی قابل تشخیص در معماری ایران و هویت فرهنگی آن تبدیل شدهاند. اما فراتر از میراث فرهنگی، این سیستمهای هندسی دارای زبان منحصربهفردی هستند که قابلیت تطبیق با فناوریها و فرآیندهای طراحی نوین را دارند و الهامبخش باز تفسیرهای خلاقانه در بیان فرم و فضا هستند که روح جمعی طراحی در هر دوره از تاریخ ایران را بازتاب میدهند.
در این طراحی، الگوی چلیپا بهعنوان الگوی مولد سهبعدی برای یک خرد فضای تعاملی شهری به کار گرفته شد. از این الگو برای تولید تکرارهای عمودی یک صلیب ساده استفاده شد و سپس این تکرارها با بهرهگیری از یک سیستم تغییر شکل متناوب، در هم ادغام و دگرگون میشوند. این سیستم دو مرحلهای، انواع متعددی از الگوها را تولید میکند که نسبت به موقعیتهای مختلف، جمعیتها، سناریوها و فعالیتهای عملکردی پاسخگو هستند، در حالی که هماهنگی شکلی و فرهنگی را حفظ میکنند. از نظر عملکردی، هر تکرار امکان سناریوهای مختلف نشستن را فراهم کرده و تعامل میان کاربران و طرح را فراهم میکند.
نمونه اولیه بهصورت دیجیتال و از طریق CNC Milling ساخته شد و قالبی ایجاد گردید که برای تولید محصول نهایی استفاده شد. هر قطعه وزنی برابر ۱۷۰ کیلوگرم دارد، میتواند تا ۱۲ نفر را جای دهد و از فایبرگلاس با چگالی بالا و ضدخش در رنگهای متنوع ساخته شده است.
نسخه فعلی توسط شهر همدان سفارش داده شد تا در طول مسیر پیادهروی دانشگاه نصب شود. قطعات مبلمان چلیپا بهصورت جهانی قابل دسترسی هستند و تعامل چندنسلی را ترویج میکنند، فضاهای خالی شهری را متحول کرده و به نقطهای برای اتصال اجتماعی در جامعه تبدیل میشوند.